Er is weer veel gebeurd...

Terugkijkend op de afgelopen week constateer ik dat de VOA erg actief is geweest. Dat blijkt allereerst uit deze vernieuwde site, die sinds 17 september in de lucht is, maar ook uit het verschijnen van ons blad de Sinte Barbara en ten slotte ook uit het galafeest voor artillerieofficieren van 17 september dat door de VOA werd georganiseerd. Ik zal me in deze column richten op de Sinte Barbara en kom dan een andere keer terug op andere onderwerpen.

Voordat ik dat doe wil ik in ieder geval uitspreken dat het galafeest zeer geslaagd was en vele positieve reacties heeft opgeroepen. Deze site geeft daar de beelden van. Dit succes brengt mij tot de overtuiging dat we op deze weg moeten doorgaan en volgend jaar weer zo'n feest moeten organiseren.

Ik praat nu verder over de Sinte Barbara op deze site in de hoop de nodige reacties los te weken. Het forum staat u daarvoor ter beschikking. Ons blad ziet er weer prima uit en bevat goede en lezenswaardige artikelen. Ik richt mij voorlopig op twee teksten waarover ik mijn mening wil geven.

Ars Tirare

In de eerste plaats kijk ik naar het artikel "Ars Tirare" van Lkol Henk Molman. In zijn zeer lezenswaardige beschouwing houdt hij onder andere een pleidooi (en ik vat vrij samen) voor het bijbrengen van een historisch besef en van de noodzakelijke (achtergrond)kennis tijdens opleidingen zodat men ook weet wat men doet en wat er gebeurt, zoals binnen de ballistiek. Terecht constateert hij dat een aantal principes onveranderd blijft en overigens ook dat een aantal oude kennisaspecten en vaardigheden hun relevantie hebben verloren: de techniek schrijdt tenslotte voort. Ik trek in dit verband een vergelijking met de doorsnee gebruiker van een autonavigatiesysteem: men volgt slaafs de aanwijzingen van het apparaat op, verleert zelf na te denken en kan daardoor de domste dingen doen. In ons vakgebied blijft het menselijk oordeelsvermogen van doorslaggevend belang! Trek ik deze lijn van denken door naar onze Vereniging dan denk ik dat onze oudere leden interessante informatie kunnen verschaffen aan onze jongere leden en overigens dat onze jongere leden de oudere leden kunnen bijpraten over de nieuwste ontwikkelingen.

Opstijgen

Mijn tweede beschouwing gaat over het tekstdeel met de titel "opstijgen" van Jan Brethouwer dat gaat over traditiehandhaving. In zijn aardige tekst, die overigens ook prima past op onze site en aansluit bij de doelstellingen van onze Vereniging, geeft hij en beschouwing over het fenomeen "opstijgen". Hij verwijst naar de doelstelling "zinvolle handhaving van de tradities van het Wapen der Artillerie" en neemt daarin stelling (zoals het een goed artillerist betaamt). Ten slotte vraagt hij om reacties. Ik sluit mij daar graag bij aan, maar wil de discussie nog wat uitbreiden door een aantal extra vragen te stellen;

• Praten we over het handhaven van zinvolle tradities of over het op zinvolle wijze handhaven van tradities (of, dubbelop, zinvolle tradities)?
• Wat beschouwen wij als artilleristen als zinvolle tradities?
• Blijkbaar is er geen canon van artillerietradities, maar moeten we met elkaar afspraken maken over wat we als zinvolle tradities beschouwen (en moeten we de rest dan maar buiten beschouwing laten)?
• Valt het voorbeeld van Jan Brethouwer onder de categorie "op zinvolle wijze handhaven van tradities" en moet iedereen, of elke VOA -Afdeling zelf maar bepalen wat een zinvolle wijze is? Net zoals bijvoorbeeld bij een bijeenkomst van artillerieofficieren de aanwezigen bepalen welke coupletten van het artillerielied worden gezongen en of er wel of niet wordt opgestegen.

Ik hoop op uw reacties.

A.M. Rosengarten