In memoriam voorzitter aan Ben Bouman

Ben Bouman

Officier in de Orde van Oranje  Nassau met de zwaarden
Drager van het Oorlogsherinneringskruis met gesp 1944
Drager van het Ereteken voor Orde en Vrede met vier gespen

 Bandoeng, 27 maart 1923  -   Zeist, 24 april 2015

Generaal Bouman was zowel binnen als buiten de artillerie een markante en inspirerende persoonlijkheid die gloedvol kon vertellen en schrijven over zijn ervaringen in de Tweede Wereldoorlog en het naoorlogse Indië. Hij was het bijvoorbeeld die als enige Nederlander in 1944 met de Amerikanen de Waal overstak.

In West-Java diende hij ruim drie jaar bij het 6e Regiment Veldartillerie om in 1949 in Nederland terug te keren als beroepsofficier. Na zijn studie geschiedenis in Leiden, waarvoor hij in 1987 zijn doctoraal haalde, promoveerde hij in 1995 op “Van driekleur tot Rood-Wit”, over de Indonesische officieren uit het KNIL van 1900 tot 1950. En ook zijn boek “Ieder voor zich en de Republiek voor ons allen”, waarin hij de logistiek achter de Indonesische Revolutie van 1945 tot 1950 beschrijft, toont zijn betrokkenheid bij die episode uit onze geschiedenis.

Hij was een gedreven artillerist die binnen het Wapen en onze Vereniging van grote invloed is geweest, zowel tijdens zijn actieve dienstperiode op allerlei functies, als daarna. Van 1970 tot 1971 was hij commandant van 107 Afdva. Op de jaarvergadering van 14 juni 1974 werd hij ondervoorzitter van de VOA, nadat hij daarvoor op 1 juni Legerkorpsartilleriecommandant was geworden, de hoogst haalbare functie binnen ons Wapen. Na het verlaten van de militaire dienst op 1 mei 1978, werd hij op de jaarvergadering van 8 juni 1979 voorzitter van onze Vereniging, een functie die hij vervulde tot 23 mei 1986. Bij die gelegenheid werd hij benoemd tot Erelid. Wegens zijn grote verdiensten voor het Wapen was hem al op 15 april 1977 de VOA-legpenning in zilver uitgereikt bij de viering van het driehonderdjarig bestaan van de Artillerie

Een droge opsomming van enkele feiten zoals hierboven geeft echter geen volledig beeld van Ben Bouman, er nog van afgezien dat in een paar regels niet een zo afwisselend en bewogen mensenleven en militaire loopbaan zijn te vangen. Al vroeg in mijn loopbaan heb ik Ben leren kennen; hij was immers degene die mij in 1974 op het ASK als jonge luitenant de eed afnam. Zijn doortastendheid en wijze van leidinggeven, maakten dat niemand om hem heen kon, hij was nadrukkelijk aanwezig en gaf zijn mening over zaken die hij van belang achtte ongeacht met wie hij sprak. Het belang van ons Wapen en meer in het algemeen dat van onze krijgsmacht, stonden daarbij voor hem voorop, ook na zijn actieve dienstperiode. Toch was hij ook een innemend mens die altijd veel belangstelling toonde voor activiteiten en ervaringen van oude en jonge artilleristen, die op hun beurt hem graag hoorden vertellen over zijn ervaringen. Hij liet aldus zien hoe waardevol de contacten tussen jong en oud zijn. Zolang hij dat kon nam hij deel aan verenigingsactiviteiten en bezocht hij vergaderingen.

Voor mij was Ben Bouman een inspiratiebron wiens mening ik op hoge prijs stelde en wiens steun ik zeer waardeerde. We verliezen met zijn heengaan een kameraad die we nooit zullen vergeten. Wij wensen zijn kinderen, familie en vrienden veel sterkte het verlies te dragen.

Bart Rosengarten